

Nach dem erfolgreichen Start mit der CD
"All up Stee" ist blau: seit Anfang des Jahres
wieder im Studio!
Alle Interessierten können die Fortschritte
der Aufnahmen auf Twitter verfolgen:
Erste Hörproben von der neuen CD
wird es bald auf myspace geben:
Österreich hat Hubert von Goisern, Köln seine Dialekt-Rocker - nur Norddeutschland tut sich schwer, seine regionalen kulturellen Traditionen mit der musikalischen Weltsprache des Rock und Blues zu verbinden. Dabei haben gerade die Farbigkeit des Plattdeutschen als eigenständige Sprache, die Weite der norddeutschen Landschaft und die traditionelle Weltoffenheit der Region vielfältigen Bezug zu dieser Musik.
Wohl hat es die sprichwörtlich gewordenen Baumwollfelder und die
Ausbeutung afrikanischer Sklaven in Norddeutschland nicht gegeben, aber die
Lebensumstände eines Moorköters im Fehn oder eines Deicharbeiters in der Marsch
waren sicherlich nicht sehr weit von denen der armen Landbevölkerung im Süden
der U.S.A. entfernt.
„Spöl mit´t Hart, sing van dien Leven,
dat hett bi di doch ok all sture Tieden geven!"![]()
Auch auf uns, den Gitarristen und Sänger Werner Willms und den
Schlagzeuger und Tubaspieler Günter Orendi, trifft diese Textzeile zu. In den
gut dreißig Jahren unserer musikalischen Tätigkeit haben wir meistens Englisch
gesungen und nicht immer darüber nachgedacht, worum es in den Texten eigentlich
ging. Alles, was wir in dieser Zeit gelernt und entwickelt haben, also das
ganze musikalische Programm von Folk-Blues über Cajun, TexMex bis hin zu
hawaiianischen Klängen und gelegentlichen Reggaebeats -bringen wir nun mit der
Sprache des Landes und der Leute im Norden zusammen, einer Sprache, mit der wir
aufgewachsen sind. Es ist eine Verbindung, die stimmig
ist, trägt und uns immer neue Facetten der Sprache entdecken läßt.
Es versteht sich, daß wir unsere Lieder selbst schreiben. Die Texte
handeln von Alltagserfahrungen zwischen Lieben und Leiden, Lust und Last,
Langeweile und Lebendigkeit, Landschaft und Lokalkolorit und dem Los der
„lüttjen Lü".
Unsere Musik ist handgemacht - mit einer großen Bandbreite von
Instrumenten in ungewöhnlicher Kombination; von der Akustik-Gitarre über
National Steel und elektrischer Slidegitarre bis hin zu Sousaphone (Tuba),
Cachon und Schlagzeug. Man wird uns, meint der Kritiker, „....sicher
nicht zu nahe treten, wenn man behauptet, ein wenig habe der große Taj Mahal,
und zwar in seinen beseelten Dialogen mit dem Tuba-Virtuosen Howard Johnson,
Pate bei ihrem Projekt gestanden. Schließlich gehört mit „Cakewalk into Town"
einer von Mahals Lieblingen zum festen Repertoire der flexiblen Band, die...
mal akustisch, mal verstärkt auftreten kann." (Christian Emigholz
im Weser-Kurier am Sonntag, 23.2.03)
Gelegentlich unterstützt von befreundeten Gastmusikern, mit dem ganzen
Hintergrund langjähriger professioneller Bühnenpraxis, möchten wir live auf der
Bühne keinen Zweifel aufkommen lassen: Plattdeutsch ist nicht nur Klamauk oder
Seefahrerromantik - und Tuba wird nicht nur im Dixieland gespielt! Hier wird
gegroovt und gerockt oder auch mal ein akustisches Slidegitarrensolo
zelebriert, um ohne Schnörkel und falsche Sentimentalität zu zeigen, dass
Plattdeutsch eine lebendige Sprache und Kultur ist:
„Dat gifft genoog wat Du noch doon kannst - kiek Di um!
Dat gifft genoog wat Di verdwars geiht - wees nich stumm!
Dat gifft genoog wat Di ok argert - wees nich vergrellt!
Dat gifft genoog för Di an'd Leevde - in de Welt !"
In Österriek hebbt se Hubert von Goisern, in Köln
singt se all lang Rockmusik mit Dialekt, man blot in Norddütskland lett dat stuur,
so een Verbinnung van de kulturelle Tradition in uns Gegend mit de Weltsprak
van d´Rock- un Bluesmusik daan to kriegen. Daarbi hebbt de mennig Klören in dat
Plattdütske, dat Wiede in de norddütske Landschaft, de Openheid tegen de Welt,
de in de Region gang un geve is - doch völ mit disse Art Musik to doon.
Boomwullfelden un dat Utpovern van afrikaansche
Slaaven hett dat in Norddütskland wall nich geven. Man dat Leven van een
Kolonist in´t Fehn of van een Dieker in d´Marsch maakt seker kien groot Unnerscheed
to dat Leven van de arm Lü van´t Land in d´Süden van d´ U.S.A.
„Spöl mit´t Hart, sing van dien Leven,
dat hett bi di doch ok all sture Tieden geven!"
Ok uns beiden, de Gitarrist un Sänger Werner
Willms un de Schlagzeuger un Tubaspeeler Günter Orendi, geiht disse Text wat
an. Dat sünd nu all dartig Jahren, dat wi Musik makt, un meerstieds hebbt wi
daarbi engelsk sungen, un wi hebbt nich alltied daaröver nadacht, waar dat in
de Texten um gung. Alls wat wi in disse Tied lehrt un entwickelt hebbt, dat
heele musikalische Programm van Folk-Blues un Cajun, TexMex un Hawaii un ok mal
een Reggae - dat kriegt wi nu binanner mit de Spraak van´t Land un de Lü in´d
Nörden, kannst ok seggen mit de Spraak, waar wi mit upwussen sünd. Wi meent,
dat löpt heel good mit düsse Verbinnung, un de hölpt uns, alltied nieje Sieden
van d´Spraak uttomaken.
Dat versteiht sük: Wi schrievt uns Leder sülvst.
Daarin geiht dat um de Olldag, um Levde un Leed, Lüst un Last, Langewiel hebben
un lebennig wesen, Landschaft un de Stimmung, um dat Schicksal van d´lütje Lü.
Uns Musik makt wi van Hand - wi spölt een heel
Bült van Instrumenten, de een nich faken tosamen hören kann; dat geiht van de
Akustik-Gitarre un de National Steel, de elektrische Slidegitarre bit hen to
dat Sousaphone (Tuba), Cachon un Schlagzeug.
Een van de Zeitung hett mal över uns schreven: Een
kunn uns „....sicher nicht zu nahe
treten, wenn man behauptet, ein wenig habe der große Taj Mahal, und zwar in
seinen beseelten Dialogen mit dem Tuba-Virtuosen Howard Johnson, Pate bei ihrem
Projekt gestanden. Schließlich gehört mit „Cakewalk into Town" einer von Mahals
Lieblingen zum festen Repertoire der flexiblen Band, die... mal akustisch, mal
verstärkt auftreten kann." (Christian Emigholz im Weser-Kurier am Sonntag,
23.2.03)
Of un an hebbt wi noch Frünnen as Gastmusikers
daarbi, de uns bistahn, wenn wi mit uns heele Erfahrung up de Spöldeel gahn,
um´t jo to wiesen: Plattdütsk is nich blot Rummel of Seemannsromantik - un Tuba
warrt nich blot bi d´Dixieland spölt! Hier geiht de Musik los, hier gifft dat
ok mal een Slidegitarrensolo, un hier warrt sünner Kitsch un gaar nich
lögenhaftig wiest: Plattdütsk is een lebennig Sprak un Kultur:
„Dat gifft genoog wat Du noch doon kannst - kiek Di um!
Dat gifft genoog wat Di verdwars geiht - wees nich stumm!
Dat gifft genoog wat Di ok argert - wees nich vergrellt!
Dat gifft genoog för Di an'd Leevde - in de Welt !"
In Austria, they´ve got Hubert von Goisern, in Colon they sing Rock music in dialect - but combining North Germany´s regional cultural traditions with the
world language of Rock and Blues seems to be kind of difficult. Yet the wealth
of colours in Low German, the wideness of the North German landscape and the
cosmopolitan attitudes in this region´s tradition, all that has indeed a varied
relation to these musical genres.
It is true that in Northern Germany there neither existed the proverbial
cotton fields, nor have any black slaves been exploited there. But referring to
the livelihood of a cultivator of peat bogs,
or to a worker´s life at the dyke in the marshland, conditions there
surely haven´t been very different from the life of the poor population in the
rural southern U.S.
„Play right from your heart,sing about your
life,
´cause there must have been hard times in your life, too!"
This passage from some
lyric applies to us, the guitarplayer und singer Werner Willms and the drummer
and tubaplayer Günter Orendi, too. While making music for about thirty years,
we mostly sung in English, but didn´t always think about the meaning of the
words. There have been musical influences on us of great variety, from
Folk-Blues and Cajun, TexMex to Hawaiian Sounds and occasional Reggae-beats, by
which our musical fund has been established - now we bring all that together
with the language of the land and the people in the North, that means with the
language which we grew up with. This turns out to be a combination of coherence
and workability, which allows us to continually discover new aspects of the
language.
It is in the nature of
things, that we write our songs ourselves. Our lyrics deal with the everyday
life between love and suffering, ups and downs, they are about being bored and
feeling one´s liveliness, about the landscape and the local colour, about the
fate of the ordinary folks.
Our music is handmade - with a great variety of
instruments in unusual combinations; there is the acoustic guitar and the
National Steel, the electric slide guitar together with the sousaphone, the
cachon and the drum set.
As a critic wrote: We surely
„...wouldn´t feel offended, if one would
claim, that the great Taj Mahal, in his inspired dialogues with tuba-virtuoso
Howard Jones, to an extent has been a godparent to ..(our).. project. After
all, one of Mahal´s favourites, „Cakewalk Into Town" is part of the repertoire
of this flexible band, which is able to perform as well an acoustic as an
amplified set." (Christian Emigholz in: Weser-Kurier am Sonntag, 23rd of
February, 2003)
Some time supported by guest musicians who have been
friends with us for a long time, and with all of our long standing professional
stage experience, we perform live to make this quite clear: Low German is far
more than slapstick or a romantic kind of seafaring custom - and Tuba is by far
not only played in Dixieland Jazz! We groove and rock and celebrate some
acoustic slide-solo for to show plain and simple, without false sentimentality,
that Low German is a lively language and culture:
"There is enough that you still can do - just
look around
There is enough that comes in your way - don´t
stay silent
There is enough to make you angry - don´t let
it annoy you
There is enough love for you - in this world!"